ای بام و برت کهن دره بید

نام تو بُود همیشه جاوید

از مستی هر شهید عاشق

بر خاک تو جام لاله روئید

از شرم نگاه، سر به دامن

با گونۀ سرخ، شاد خندید

با عشوه و ناز شد خرامان

دامان بلند کوه بوسید

این لاله نه گل، نگارخانه است

آئینه ای از جمال توحید

دستان ستبر گل ستان کوه

بر سفرۀ دشت، لاله پاشید

صد خاطره از تو می سرایم

ای بام و برت کهن دره بید

<< محبوبه سادات امامی دره بیدی >>